پدربزرگ نازنینم ؛ مرگ تو ، همه چیز را در من فرو پاشید. می خواهم به شش سالگی ام برگردم ، روزی که آن گردنبند طلایی را به گردنم بستی . به آن شب توی تابستان که با هم پیتزا خوردیم و خندیدیم . اصلا به خنده های صاف و ساده ات که دلم را می بُرد . به همین دو هفته پیش که رسیدم خانه و دیدمت و بوسیدمت . باید باز همدیگر را ببینیم پدربزرگ . با هم به گردش برویم و تو بی توجه به غرغرهای ننه ، یک جفت کفش قهوه ای سوخته ی دیگر بخری . باید باز تو را با پیرهن های مرتبت و عطر خوب مخصوصت ببینم. پدربزرگ ، هنوز خیلی جوان هستم برای آنکه دیگر توی چشم های آبی مهربانت نگاه نکنم . هنوز نتوانسته ا

منتظر بودم . داشتم توی آینه ی بزرگی که به دیوار آن جا بود چادر و مقنعه ام را مرتب می کردم و برای خودم می خواندم « یک روز دختر ِ میرزا قلمدار ، اومد لب ِ بوم قالیچه تکون داد ...»

با صدای پای نزدیک کسی به خودم آمدم . آقای جوان ِ مسئول ِ اتاق آمده بود . داشت از خنده می مُرد . من از خجالت!

می خواهم راهم را بگیرم و بی خبر بیایم سمت شما . بیایم توی خیابان ِ نزدیک ِ آن برج ِ بلند پیدایتان کنم . وقتی دارید مات نگاهم می کنید ، لب باز کنم و به سختی بگویم : آبان بدون شما پیرم می کند .

وفا و عـهد ، نکو باشد ار بیـامـوزی

وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

حافظ

خودم را دوست دارم . گاهی بیشتر از دیگر وقت ها . خودم را دوست دارم که یک جور قوی بودن غیر قابل نمایش در وجودم هست و آرام آرام یاری ام می کند . خودم را با همین روزهای معمولی ، ظاهر ساده ، چادر مشکی ، ناشی بودن در فیس و افاده ، ور نرفتن با تلفن همراه ، خنده ی بی صدا و آرام ، سحرخیزی ... اصلا خودم را با همه ی برنامه های یک نفره ام ، با عکس نگرفتن هام ، با بی حوصلگی های بی خریدارم ، با شعر خواندن هام ، با عاشقی کردن های بی سرانجامم ... دروغ چرا ، دروغ خوب نیست . پاییز که می آید ، آبان که می خواهد از راه برسد شبیه دخترهای توی قصه می شوم و گاهی بی هوا به ژاکت های مردانه و بوی